* * * 

                    na pochylonych zegarach 

                    kobiety kładą głowy 

                    w uściśnięcie 

                    wskazówek 

                    ogród Elizy zakwitł 

                    w słodkich szałwiach 

                    ich nieistnienie jest gorzkie 

                    jak pole oczekujące obsiania łubinem 

                    kochankowie rzucają między siebie 

                    ziarna bursztynu 

                    a kobiety odciskają twarze 

                    na szybkich wahadłach